Wij moeten dan wel op alle niveaus's met elkaar communiceren en een duidelijk beleid voeren.

In dat licht is het bijvoorbeeld onbegrijpelijk dat in 2005 de Raad voor Cultuur een negatief advies heeft gegeven over de subsidie aan het World Wide Videq Festival te Amsterdam. De indruk bestaat dat men binnen deze Raad elkaar hand- en spandiensten (electronic and virtual art) verleent, maar de grote nederlandse bijdrage aan de internationale videokunst volledig over het hoofd heeft gezien.

Een internationaal erkend festival moest beëindigd worden! Dat is Holland echt op zijn smalst!

Ik wil door het bovenstaande aangeven dat men goed georganiseerde kunstevenementen moet blijven ondersteunen. Zij bepalen mede onze identiteit in het buitenland.

Politiek en overheid moeten zich echter inhoudelijk zoveel mogelijk afzijdig houden van het ontwikkelingsproces van de Kunsten. Er moet respect en geduld zijn voor experiment en research. Niet alles moet direct vertaald worden in economisch resultaat. De creatieve research versterkt de inhoud van de denkkracht in de maatschappij. Het creatieve proces moet op de eerste plaats gedaan worden door professionnals!

De schijnbare minachting en desinteresse bij een zeer groot deel van de Nederlandse bevolking wordt m.i. gevormd door de opvoeding thuis, de scholen, de commerciële media, maar ook door het niveau waarin de nederlandse overheid de Kunsten kennelijk een plaats geeft.

Indien men de Wetenschappen en de Kunsten ook politiek op de agenda durft te plaatsen, dan is misschien ook binnen de overheid een herijking en herwaardering mogelijk. Beeldende kunst als een inhoudelijke bijdrage aan de kwaliteit van ons bestaan.

Ook de inwoners van Nederland moeten m.i. op 'reis' gaan. Voor zover zij dat willen en kunnen. Om kunst te ervaren en te begrijpen, moet men ook zelf in 'beweging' komen.

Omgaan met de Kunsten is ook voor iedereen een leerproces. Men moet veel tijd en energie gebruiken om in deze wereld thuis te raken. De kunstgeschiedenis en de wereld van de beeldende kunsten is zo complex, dat men de Kunsten onrecht aandoet door het te zien als amusement. De Kunsten openen de poort naar onze geschiedenis, de culturele erfenis en zoektocht van de mens.

Bezig zijn met de kunsten vraagt een grote geestelijke inspanning. Namelijk: galeries en musea bezoeken; boeken en artikelen lezen over beeldende kunsten; de grote kunstenaars 'ontdekkende verschillende kunstdisciplines leren kennen, maar vooral openstaan voor de beeldende kracht van mensen.

Kunst ervaren vraagt ook een eigen grote inzet. Opvoeding thuis en scholen kunnen vormend werken, maar de de grote stap zal men zelf moeten zetten. Het universum van de Kunsten is onvoorstelbaar groot. Onkunde, desinteresse en minachting raken niet de Kunsten, maar zeggen alles over de inhoud van denken en doen van veel mensen. Ook in Nederland!

Sommige musea proberen reeds met hedendaagse mediamiddelen een relatie te leggen met jongeren. Dat is hoopgevend. Op middelbare scholen gaat men gezamenlijk naar een expositie. Kinderen van lagere scholen lopen in hun eigen tempo met 'vragenlijsten en microfoontjes' langs de kunstwerken.

Jongeren kunnen d.m.v. de nieuwste media een 'reis' maken door de collectie van een musea en zo hun eigen keuzes maken. Dat is verheugend. Een kunstklimaat moet van binnenuit gevoed worden. Het moet een samengaan zijn van alle kunstdisciplines.

Daarin ligt ook een taak voor de overheid: gezamenlijk de bundeling van de creatieve krachten in Nederland en buitenland vorm te geven. In dat opzicht zou één nationale presentatie van de Kunsten landelijk en internationaal goed kunnen werken.

Geen losstaande activiteiten, maar een samengevoeging van alle kunstdisciplines.
Een Nederlandse identitieit die voor het binnen- en buitenland zichtbaar en herkenbaar is. Industriële vormgevers, mode-ontwerpers en architecten lukt dit kennelijk wel. Samen met hun expertise kan ons land mogelijk een grote en brede presentatie maken.

Misschien moeten wij leren accepteren dat kwaliteit, onze Nederlandse kwaliteit boven de 'meetlat' moet uitkomen. Mogelijk moeten onze kunstenaars leren om ons denkklimaat, onze subsidiecriteria los te laten en alleen op 'reis' te gaan. Dat is m.i. ook de essentie van beeldende kunst. Het vormgeven van de individuele creatieve kracht. Uiteindelijk vinden wij elkaar weer terug, als de kunstwerken gemaakt zijn.

Die reis kan alleen door goed opgeleide, talentvolle mensen gemaakt worden, die hun weg in de maatschappij weten te vinden en tegelijk de Kunsten onafhankelijk een eigen kleur en karakter geven. Ook internationaal!