Column: Niet dus...

Sinds ik me heb aangemeld bij het Artist Network krijg ik serieus bedoelde uitnodigingen voor openingen van de meest uiteenlopende exposities.

Soms wel tien per dag. Uitnodigingen met alles erop en eraan. Behalve plaats, en datum, en natuurlijk wat er te zien is, wordt er ook het uur genoemd. Bijvoorbeeld: Saturday May 5. 13:00/1:00 pm SLT. Hoe laat dat precies in Nederlandse tijd is? Ik heb geen idee.

Maar in welke tijdzone je je ook bevindt: het is een rare tijd om een expositie te openen. Toch is dat niet het meest merkwaardige aan de uitnodigingen die ik ontvang. Vreemder is dat bij sommige wordt vermeld dat er hapjes en drankjes worden geserveerd. Ik ben niet vies van hapjes en drankjes tijdens een opening – om eerlijk te zeggen is dat een uitstekende reden om naar een opening te gaan – maar dat het vermeld wordt is raar.

Want niemand krijgt er namelijk iets. Niet in de Oyster Bay of in The Crescent Moon Museum. Bezoek zelf maar eens Fashion Art Pyramid & Maze of de Asgard Gallery en je zult zien dat je helemaal niets krijgt. Niets. Noppes. Nada.

Het enige wat je krijgt is een welkomstwoord van de een of andere avatar. (Zo heet een Second Life-karakter. Het woord komt uit het Sanskriet en betekend de ‘nederdalende’. In de Hindoe-filosofie is het de incarnatie op aarde van een god in een mens of dier.)

Het welkomstwoord verschijnt in tekst onderaan het beeldscherm. Ergens, God mag weten waar, zit iemand achter zijn of haar pc en ziet op zijn beeldscherm dat je er binnenkomt en die verwelkomt je met zijn of haar toestenbord.

Alles in Second Life gaat namelijk via je toetsenbord. Vooruit lopen, achteruit, naar links, naar rechts, zitten. Noem maar op. Je kunt je avatar laten vliegen. Vallen kan niet. Het kan wel, maar je raakt niet gewond ofzo. Je loopt gewoon weer door. Je kunt er gesprekken mee voeren met alle mensen uit alle landen, Nou ja, gesprekken. Snel typen op je toetsenbord. In het Engels natuurlijk.

Maar of het ook ergens over gaat? Niet dus. Toen ik mijn avatar over de virtuele Golden Gate Bridge liet wandelen kwam een ander naar mij toe en zei: ‘Hi. I wanna fuck you.’ Nou, dan heb je een gesprek. Tjonge jonge… Je kunt van de ene locatie naar de andere getransporteerd worden. Vraag me niet hoe het werkt. Je kunt er zelfs foto’s nemen. Iets drinken in Second Life? Flauwekul. Gekleurde pixels verdwijnen op het moment dat een avatar het glas aan zijn of haar mond zet.

Het ziet er ‘levensecht’ uit? Ammehoela. Het is nep. Het zou mij niets verbazen als alle ‘bloedmooie’ vrouwen die daar rondlopen in werkelijkheid mannen zijn die hun fantasie in Second Life botvieren.

En dan de kunst. Ach, dat gaat natuurlijk ook helemaal nergens over. Dat is allemaal fantasie. Iedereen die een beetje met Photoshop overweg kan of een scriptje kan schrijven, kan kunstenaar zijn in Second Life. Want dat is de bedoeling. Second Life is een virtuele wereld waar iedereen zich anders kan voordoen dan hij in werkelijkheid is.

Dat lijkt mij voor kunstenaars niet echt een goede plek om te zijn. Kunstenaars kunnen beter maar zo dicht mogelijk bij zichzelf blijven.

Harm van der Meulen

Harm van der Meulen is beeldend kunstenaar en grafisch vormgever.