Mrt. - mei 2022, 17e jg. nr.1. Eindredactie: Rob den Boer. E-mail: redactie.bkj@gmail.com.
 

In memoriam: Bernard Dewulf (1960-2021)

De Belgische schrijver Bernard Dewulf is op 23 december 2021 onverwachts overleden. Hij werd 61 jaar oud. Dewulf was een schrijver van een groot oeuvre, met onder meer fijnzinnige gedichten en bewerkingen voor toneel. Daarnaast hadden de kunsten zijn grote belangstelling en realiseerde hij talrijke essaybundels hierover.

Als kunstjournalist schreef Bernard Dewulf veel columns voor de Belgische dagbladen De Morgen en De Standaard. Door zijn schrijfwijze en de benadering van zijn onderwerpen, was hij een geliefd schrijver. Dewulf had veel aandacht voor het dagelijkse leven van mensen. Hij schreef graag over de kleine gebeurtenissen in het gezin.

In 1995 debuteerde Bernard Dewulf met de dichtbundel 'Waar de egel gaat'. Deze bundel werd bekroond met de Vlaamse Debuutprijs. In de loop der jaren publiceerde hij verschillende essaybundels over beeldende kunst, zoals 'Bijlichtingen', 'Naderingen' en Toewijdingen'. De bundel 'Bijlichtingen' droeg als ondertitel, 'Kijken naar schilders'.

Hierin probeerde hij de betovering van een schilderij onder woorden te brengen, het schilderwerk 'bij te lichten'. In deze bundel schonk Bernard Dewulf grote aandacht aan het werk van Pierre Bonnard, Edgar Degas, Rik Wouters, Marlene Dumas en Raoul De Keyser. In zijn latere essaybundel 'Naderingen' was het thema 'Kijken en zoeken naar schilders'. Ook kreeg de plastische kunst zijn interesse.

Bernard Dewulf raakte intensief betrokken bij het jaarlijkse Kunstenfestival Watou (B). Zijn essay 'Van koffie tot genade' werd voor dit festival een uitgangspunt: 'Een verlangen naar troost'. Tijdens dit festival ontstond mede door de inbreng van Bernhard Dewulf een synthese tussen jonge kunstenaars en gearriveerd talent. Op het Kunstenfestival Watou was ruimte voor gedichten, schilderijen en tekeningen, performances en installaties. Tussen 2012 en 2014 was Bernard Dewulf stadsdichter van de stad Antwerpen. In 2017 werd hij 'writer in residence' bij het Koninklijke Museum voor Schone Kunsten in dezelfde stad.

Bernard Dewulf werd gefascineerd door 'het herfstlicht':
'Dat heeft iets heiigs, alsof iemand in een laatste woede de wereld aan het vegen is en het opzwevende stof nu doelloos laat ronddwarrelen. Elk jaar opnieuw vindt groot nieuws plaats, maar dat haalt nooit de krant. Maar wat voor je ogen gebeurde, daaruit bestaat het leven evengoed'. (Uit: Late dagen, 2016)
Hiervan wilde Dewulf de chroniqeur zijn.

In zijn laatste essaybundel 'Tuimelingen' (2021) staat zijn nieuwste beschouwende werk. Het bevat essays en beschouwingen over leven, kunst en zinnelijkheid, waarin hij schreef over eenzaamheid, verlangen, troost, verbeelding, over stilte in de kunst, het naakt en de mannelijke blik, over de vrouw en het licht in de schilderijen. Dewulf hield van het werk van kunstenaars als Pierre Bonnard, Hugo Claus en Edward Hopper. Tegelijk neemt hij ons in een fraaie serie kortere beschouwingen mee door onze tijd aan de hand van beelden uit ons dagelijkse bestaan. Niet voor niets noemde hij zijn 'Tuimelingen' een kroniek van het kijken. Het is wat deze schrijver steeds weer doet: even lucide als zinnelijk kijken en schrijven. En ons mee laten kijken. De schrijver en journalist Eric Rinckhout denkt bij Bernard Dewulf aan 'stijl en toon, melancholie en zinnelijkheid'. 'Zinnelijk is een woord dat hij in de mond en in de pen nam'.

Als columnist verwierf Bernard Dewulf een heel groot en trouw publiek. Als schrijver had het 'onopvallende' zijn grote aandacht. Hoewel hij een getogen Brusselaar was, woonde Bernard Dewulf met zijn gezin in Antwerpen. Hij laat een vrouw, een dochter en een zoon achter.

Wim Adema

Wim Adema is beeldend kunstenaar en fotograaf en publiceert regelmatig artikelen over beeldende kunst in diverse media.